تو آن زیبایی که هر دم من از عشقت پریشانم
تو آن بیتی که در شعرم ترا هر لحظه می خوانم
تویی آن گوهر نایاب که در دل همچو یک عشقی
منم دیوانه مجنون که عشق راساده می دانم
وفای تو به این عاشق به یک دنیا می ارزد
بیا آغوش من باز است بشو مهمان دستانم
ترا همراه آوازم همیشه دوست می دارم
بمان با من که می دانی ز تنهایی گریزانم
نمی دانم که می گوید که نیست عاشق تر از فرهاد
اگر فرهاد عاشق بود من هم عاشق تر از آنم
چه عشقی بیش از این باید که با دیداری ناهنگام
به یک تنها نگاهی من شکستم دین و ایمانم
بدون تو چه می دانی نگاهم سرد و بی روح است
بیا بنگر که بی رویت چطور سر در گریبانم
