تو بهترین بهانه ای

برای زنده بودنم

فقط به عشق روی توست

غزل غزل سرودنم

تو آن زیبایی که هر دم من از عشقت پریشانم

تو آن بیتی که در شعرم ترا هر لحظه می خوانم

تویی آن گوهر نایاب که در دل همچو یک عشقی

منم دیوانه مجنون که عشق راساده می دانم

وفای تو به این عاشق به یک دنیا می ارزد

بیا آغوش من باز است بشو مهمان دستانم

ترا همراه آوازم همیشه دوست می دارم

بمان با من که می دانی ز تنهایی گریزانم

نمی دانم که می گوید که نیست عاشق تر از فرهاد

اگر فرهاد عاشق بود من هم عاشق تر از آنم

چه عشقی بیش از این باید که با دیداری ناهنگام

به یک تنها نگاهی من شکستم دین و ایمانم

بدون تو چه می دانی نگاهم سرد و بی روح است

بیا بنگر که بی رویت چطور سر در گریبانم

يك بار در خواب خورشيد سوزان عشق خويش را ديدم با گيسواني زيبا،

 با بوته اي سبز و ميخكي در دست با لبان شيرين وسخنان تلخ با ترانه هايي

   غم انگيزنغمه هايي اندوهگين ديريست روياهايم رنگ باخته

و محو شده اند روياي دوست داشتني من يکسره پنهان شده است!

تنها آتشي سوزان برايم مانده كه آن را در اشعاري نغز ريخته ام تنها تو ماندي.

 اي سرود يتيم! اكنون تو نيز دور شو! و در پي آن رويايي باش

كه ديريست از نظرم محو شده آنگاه كه او رايافتي ،

سلام مرا به او برسان سلامي روشن از من به آن سايه ي بي وفا

برگ ها بر تخت جاده دراز لم داده اند                  

 اين سو...آن سو

قدم هايم را با سوال...صدا دار مي كنند          

پچ.پچ   خش.خش   به كدام سو؟

در جاده شوم تا چه شود                      

بسي دلنگرانم

به روي عادت دل به دريا زنان رهسپار در جاده.  

دگر راهي به جلو نبود.به بمبست رسيدم

اين سو...آن سو در نگاهم           

هيچ نديدم جز ديواره...حتي در ره رفته

ناتوان ز رفتن...چه ادامه چه برگشت        

در تامل به نتيجه رسيدم.اين ديوار برايم ره مرگه